A fraude do goberno cordial
15 de marzo de 2010
Primeiro aniversario do 1-M, momento de fervorosos balances oficiais e haxiografías do presidente Feijóo. Con todo, a realidade do seu goberno é teimuda. A cordialidade galeguista e o reformismo conservador quedou en retórica, non así a súa eficacia demoledora. Agardamos polas súas milagres; os días do corno da abundancia que ofreceu en campaña electoral aínda van tardar. A marca «Feijóo, o presidente e un galego máis» sufriu un fraudulento reestyling para ficar tan só en «Feijóo, un presidente máis».
Feijóo ofreceuse como cabeza dun goberno para axustar o orzamento e os gastos á austeridade que esixía un tempo de recuada económica. Tamén para limitar a intervención do autogoberno na economía e deixar campo libre á iniciativa emprendedora. Postulouse como o honesto xestor dun contrato cos cidadáns asinado nas urnas, contraparte gobernamental do que noutrora se chamou «conservadorismo dinámico», un ir facendo as cousas sen mancar os intereses das grandes e poderosas corporacións que gobernan economía, comunicación ou influencias e sen defraudar masivamente aos electores plebeos.
Malia a cordialidade publicitada, Núñez Feijóo desatende unha normas que santificaba Ike Eisenhower, pai do conservadorismo dinámico: «Non se é líder batendo na cabeza das persoas, iso é ataque, non é liderado.» É por iso que aturamos un goberno dedicado ao ataque, non ao liderado; de feito, a Xunta é unha administración contenciosa, cun presidente que fai do antagonismo bandeira, paupérrimo en políticas de consenso, abondoso en contenciosos que entalan e fracturan a sociedade galega.
Charles Tilly popularizou o concepto de política contenciosa como trazo distintivo dos movementos sociais que fan da protesta o instrumento de defensa dos seus intereses ou identidades ameazadas. Simplificando, en contraposición, a ferramenta da política gobernamental sería a proposta. Protestas e propostas sinalan marcos estremeiros das situacións de conflito político. En Galiza o repertorio está anormalmente distribuído, así, o goberno activa conflitos e os movementos sociais e os partidos opositores, malia as súas limitacións, asumen as propostas en positivo. Bótase en falla un goberno que lidere a procura de solucións e a creación de novas oportunidades.
Carlos Sotelo Enríquez catalogou as respostas dos gobernos en situación de crise económica ou de conflitos sociais agudos que cómpre lembrar para encadrar as reaccións do executivo do PPdeG. Son: a) posicionamento agresivo: os gobernantes negan ser responsábeis, evádense das solucións e acusan aos outros axentes de crear os problemas existentes; b) negación: o goberno refuta a existencia da situación crítica; c) recoñecemento mínimo: os mandatarios intentan minimizar os resultados dos conflitos en termos comunicacionais ou electorais e unicamente se esforza para defender a súa inocencia perante acontecementos nos que se ve superada a súa capacidade de xestión e iniciativa; d) postura resolutiva: o goberno intenta enfrontar os problemas e evitar que volvan agromar; e e) recoñecemento pleno de responsabilidade: diante da axenda crítica, o executivo reitera as súas obrigas institucionais e impulsa políticas para a súa rápida e completa resolución.
Negación, recoñecemento mínimo e posicionamiento agresivo encadran as respostas comúns do goberno do PPdeG. Núñez Feijóo dedícase a facer do posicionamento agresivo e da liorta mediática o centro da súa acción de goberno. No primeiro ano de mandato non fixo máis que imitar no Consello da Xunta as formas e estilo antagonista que sostiña na oposición. Temos un goberno administrativo e contencioso, mobilizado por un programa de desquite e liquidación das políticas do cambio, que se instala nos problemas e non nas solucións cun discurso armado para confrontar e unha acción destinada a demoler, poucas veces para construír. A súa cordialidade é retórica, unha vergoñenta fraude.
Anatole France defendía que non existían gobernos populares, que a natureza do goberno é descontentar. Se vivise nestes tempos entre nós confirmaría un día e outro tamén a súa desesperanzada tese ao comprobar que gran goberno do descontento preside Núñez Feijóo.
Tempos Novos # 154
Unha democracia fanada
14 de marzo de 2010O John Cobra Sound System, o ruído (des)informativo que atorda a nosa democracia, logrou que (case) pasase inadvertida unha sondaxe da Universitat Oberta de Catalunya sobre as percepcións que temos dos dereitos nacionais e as capacidades dos cataláns para decidir sobre o seu autogoberno. Na súa cerna, o dereito á autodeterminación, esa sorte de irmá pequena, rebelde e contestataria da democracia.
Hai tempo que Giuseppe Mazzini enriqueceu a idea da democracia afirmando que todas as nacións teñen dereito a un goberno de seu. A autodeterminación non está rifada coa democracia senón co estatalismo uniformizador. A esta altura debería quedar fóra de discusión que todo acto de autodeterminación crea un novo espazo cidadán para facer realidade dereitos e liberdades historicamente fanadas.
O estudo da UOC indica que a opinión cidadá dominante en España rexeita que Cataluña poida decidir a súa independencia ou elixir a fórmula da súa libre asociación co Estado. O 80% dos entrevistados fóra de Cataluña están de acordo con que os pobos do mundo teñen dereito á autodeterminación mais, preguntados se os cataláns deben poder decidir o seu futuro, o 54% rexeita esa capacidade soberana.
Este estado de opinión evidencia unha das moitas fraxilidades da nosa cultura democrática: os dereitos existen para ser proclamados, non para ser practicados. A autodeterminación non fai parte da nosa Constitución (que se pensou como contrato blindado do Estado) pero o seu texto está callado doutros moitos dereitos sen garantía de que poderán ser desenvolvidos plenamente.
Os gardiáns constitucionais e os contramestres da realpolitik queren que os cidadáns nos comprometamos cunha democracia arrogante na proclamación de dereitos e fraudulenta na súa aplicación, mentres a súa retórica grandilocuente de principios e valores truncados engorda unha crise de autenticidade e lexitimidade que ameaza con dar por bo o corrosivo diagnóstico de Charles Bukowski: “A diferenza entre unha democracia e unha ditadura consiste en que na democracia podes votar antes de obedecer as ordes”.
O politólogo John Keane sinalou, ende ben, outra dirección: a urxente necesidade dunha democracia humilde, esteada en valores e dereitos practicábeis como principio activo do autogoberno das persoas e as nacións. Unha democracia solidaria coa creación de condicións que aseguren a igualdade de trato e de oportunidades á hora de decidir o noso presente e futuro de xeito que enuncie liberdades e dereitos para ser efectivamente gobernados por todos, en calquera momento e en todo lugar. Democracia humilde, radical, auténtica.
Xornal de Galicia 14/03/2010
O triunfo da retranca sobre a estupidez
12 de marzo de 2010Axiña cumpriranse 10 anos do pasamento de Carlo M. Cipolla. Un xeito de honralo é ler As leis fundamentais da estupidez humana (Rinoceronte Editora, 2009), un dos seus máis agudos ensaios, de certo o seu título máis exitoso e popular. Está dispoñíbel en galego grazas á tradución e bo criterio editorial de Moisés Barcia.
Cipolla dedicou os seus primeiros estudos á economía monetaria e á demografía e máis tarde interesouse pola historia da tecnoloxía e da saúde. Xunto ás súas investigacións especializadas, escribiu panorámicas sínteses como a súa Historia económica de Europa. A soberbia calidade da súa obra sinálao como un dos principais historiadores económicos do século XX.
Nos anos setenta dirixiu a súa intelixencia retranqueira contra algúns dos excesos cientificistas que encoraban a produción historiográfica, ateigada de explicacións econométricas e forzados modelizacións, e escribiu dous textos que fixo circular como unha cordial provocación entre os seus colegas. En 1976 editouse un deles –The Basic Laws of Human Stupidity–. En 1988 sería recuperado pola editorial boloñesa Il Mulino que o axunta en Allegro ma non troppo a un divertida chanza de Cipolla sobre a simpleza dalgunhas explicacións causais dos procesos históricos –O papel das especias (e da pementa en particular) no desenvolvemento económico da Idade Media (1973)–.
As leis fundamentais da estupidez humana é, segundo Cipolla, «o resultado dun esforzo construtivo por investigar, coñecer e, daquela, posibelmente neutralizar, unha das máis poderosas e escuras forzas que impiden o crecemento do benestar e da felicidade humanas»: a estupidez, e unha disección do comportamento dos estúpidos, un grupo que considera moito máis poderoso que a mafia, o complexo industrial-militar ou a Internacional Comunista.
Para caracterizar ao estúpido, Cipolla constrúe catro tipos ideais ao xeito weberiano: o malfeitor (quen coas súas accións causa a outros perdas equivalentes ás súas ganancias); o coitado (aquel que promoven accións que dan beneficios a outros e perdas a eles); o intelixente (quen sostén prácticas que causan un beneficio a eles e tamén a outros); e o estúpido, persoa que coas súas actuacións causa mal aos demais e a si mesmo.
E formula 5 leis fundamentais:
1ª: Sempre e inevitabelmente se subestima o número de individuos estúpidos que hai en circulación.
2ª: A probabilidade de que unha persoa sexa estúpida é independente de calquera outra característica súa.
3ª: Un estúpido é unha persoa que causa un dano a outra persoa ou grupos de persoas sen ter un beneficio para si, ou mesmo tendo unha perda.
4ª: As persoas non estúpidas subestiman sempre o potencial nocivo dos estúpidos.
5ª: O estúpido é o tipo de persoa máis perigosa que existe.
As leis… é un rigoroso (científico, habería que dicir) exercicio de sorna que axusta contas coa historia como unha ciencia social desexosa de deixar atrás o seu pasado como disciplina humanista. E é un ensaio excepcional que fusiona a coidada escrita dos ensaios de Montaigne e a ironía de Swift ou Arbuthnot. Un clásico da retranca intelixente. Unha lectura imprescindíbel. Un acerto máis de Rinoceronte Editora.
ProTexta # 13
Rivas: xornalismo da resiliencia
11 de marzo de 2010Décimo volume onde Rivas axunta a súa obra xornalística a contar incluíndo a inaugural Galicia, el bonsái atlántico de 1989, Episodios galegos compacta entregas que lemos no «Luces» de El País-Galicia; un libro que, antes de nada, desmente rotundamente á confraría crítica que aínda teima en considerar a escrita dos xornais como literatura efémera e de caducidade inmediata. Prexuízo que despreza un feito capital: os xornais, malia o devalo de vendas, seguen a ser o principal espazo de relación entre os creadores literarios e o groso da sociedade lectora.
O seu abaixamento discriminatorio é tamén radicalmente retrucado pola calidade da opinión impresa nos xornais galegos. Foi o mesmo Rivas quen, en «Alguén ten que ocuparse da verdade», certificou que vivimos «unha boa época no xornalismo de opinión en Galicia» e anotou: «Coido que o fenómeno máis interesante dos últimos anos no eido da comunicación é este florecemento do xornalismo literario. Dende logo, na rede». Tamén nos xornais como acreditan as columnas de Rivas, de Toro, Bieito Iglesias ou Rosa Aneiros, por anotar algúns entre os autores literarios, ou de Pereiro, A. Baamonde, X.L. Barreiro ou Antón Losada entre os articulistas de opinión.
Na presentación de Episodios galegos, Pereiro sentenciou: «A mellor literatura faise hoxe nos periódicos» e tamén que «a crise actual, tanto da política como da prensa, fai necesario o xornalismo militante». Episodios… é xornalismo militante, literatura partisana –non en van Rivas teima en que «a resistencia é o ADN da cultura galega»–, unha crónica civil que enfronta as políticas de deconstrución e substracionismo da novísima dereita que ocupa o noso autogoberno tras o 1-M. Relatorio das moitas demolicións emprendidas ao abeiro do que o PPdeG chama Segunda Modernización de Galicia e que non é máis que unha contrarreforma de desquite para a eivar toda vontade de transformación igualitaria ou libertaria de Galicia.
Rivas podería adaptar o título de Bartolomé de las Casas para rotular o libro como Brevísima relación da destrución de Galicia. O tema nuclear é o ataque suicida dos nosos gobernantes aos bens que nos son comúns, a súa ofensiva contra ás realizacións modestas ou grandiosas da nosa identidade como nación, moi fundamentalmente contra eses dous capitais que atesouran os pobos: a memoria e a lingua. A intelixencia válelle a Rivas para desvelar con «dramático humorismo» a perversidade da neolingua e o substracionismo do autogoberno inexistente de Núñez Feijóo e rebater esa política disparatada para que deixemos de ser nós e coa que desexan formatearnos como comunidade da desmemoria histórica e sen voz de seu para dialogar coas outras nacións da humanidade.
Ao dereito, os Episodios falan da existencia dunha Galicia indomábel, posuidora do que os psicólogos chaman hardiness, unha personalidade resistente, vigorosa e afoutada. E algo máis, as letras de Rivas cifran o xornalismo da resiliencia, esa capacidade que teñen as comunidades e as persoas, fronte ás adversidades, para manterse en pé de loita, con doses de perseveranza, actitude positiva e accións que permiten vencer as forzas que nos negan pasado, presente e futuro. Resiliencia e dignidade, materias das que está feito o País de Nunca Máis.
ProTexta # 13.
Autoaxuda (política)
9 de marzo de 2010A profesionalización da política crea un oco de mercado para a literatura de autoaxuda politolóxica que percorre os vieiros xa trazados polos libros de éxito do management máis creativo. En pouco tempo haberemos de dispor dun enriquecido catálogo de títulos ao xeito de Como triunfar no congreso do seu partido?, As regras de ouro do bo secretario de organización, Manual de autoconstrución do líder ou Quen se papou os meus votos?
Esa é a idea coa que fico tras a lectura do terceiro número da edición en castelán de Politics, onde Pablo Gato asina un artigo co vitamínico título de «10 consellos para triunfar na relación coa prensa». Ten o seu interese porque repara en cuestións aparentemente básicas e evidentes pero que adoitan a ser frecuentemente pasadas por alto ou descoidadas cando nos absolutamente desprezadas.
Para o caso, as dez recomendacións de Gato son pertinentes para tratar cos xornalistas, case que todas elas valerían tamén para compoñer un manual de boas prácticas co que guiar as relacións dos políticos profesionais cos cidadáns ou, postos a acoutar, cos seus electores. Vounas resumir e apostillar nun sentido cidadán:
- Tómese moi en serio á prensa e aos xornalistas. Non os menosprece e tráteos con profesionalidade e respecto. Vale tamén dicir, traten con exquisitez e de xeito rigoroso aos seus votantes, tomen en serio as súas relacións con eles e concédanlle a mesma atención preferente que lle dispensa cando está entregado a unha campaña electoral.
- Non repita aos xornalistas os chamados «talking points» ou a ladaíña do argumentario semanal. Cos cidadáns: non os aburra con consignas sabidas, palabras ocas e os retrousos da tempada, póñase no seu lugar e prevea que temas poden ser do seu interese. A axenda de interese é a das persoas ás que escoita e non a súa.
- Cando dea unha entrevista, coñeza moi ben a audiencia á que se dirixe e acomode a súa mensaxe ao público. Nun encontro con representantes cidadáns infórmese previamente de quen e quen, faga por saber cales serán as súas demandas, escóiteos atentamente e non deixe de levar pensadas posíbeis alternativas.
- Simplifique a mensaxe. Non fale de xeito complicado, que calquera o poda entender sexa xornalista-cidadán ou simplemente cidadán.
- Non improvise nada. Practique. Até os mellores comunicadores teñen recoñecido que o seu éxito está baseado na práctica. Non vaia polo mundo a ver que sae nin confiando en que maloserá.
- Aprenda técnicas que o adestren para responder con efectividade a calquera pregunta que se lle faga. Aquí, na relación cos cidadáns, temos que camiñar en sentido contrario. Aprenda técnicas para formular preguntas que incentiven a participación e adéstrese na escoita activa.
- Non minta. Acompáñese dun afoutado «teña a coraxe de dicir a verdade», nas situacións difíciles ningún cidadán quere ser enganado.
- Non improvise a súa relación coa prensa. Non pode chamar aos xornalistas só cando os necesite. Acórdese da santabárbara cidadá antes de que comece a treboada, non agarde á última hora e moito menos ás precampañas e campañas electorais, frecuente aos seus electores.
- Entenda a mecánica dos medios, necesitan acceder a vostede rapidamente. Entenda a dinámica política dos cidadáns comúns, cando precisen de vostede é que non poden agardar nin lle vale o ritmo pousón da administración nin dos gobernos; na súa axenda déalle prioridade a atendelos e teña en conta ademais que eles non se dedican profesionalmente á política, non lles sobra o tempo e os seus horarios son menos elásticos que os seus.
- Nunca diga «sen comentarios» a un xornalista por pésima que sexa a situación. Iso faino aparecer como culpábel ou dá a entender que agocha algo. Nunca lle diga a un cidadán «eu non teño nada que ver con iso», se o ten diante é que el cre que si ten algo que ver e pode estar seguro de que non quere dialogar coa parede dun frontón. Zafar como sexa non e boa solución; toda preocupación cidadá é un asunto seu, do seu partido ou do seu goberno.
Non teño clara a eficacia de semellantes consellos aínda que, co afeitos que estamos a que se faga todo o contrario, estou convencido de tanto xornalistas como cidadáns do comúnhaberían de retribuír o trato, cando menos, cunha mellor atención e, a medio prazo, reflectirase con mellores noticias e reportaxes ou con votos máis informados. Non hai garantía dun triunfo certo pero de facer o contrario do indicado poden estar seguro de que colleitarán un sonoro fracaso informativo e cidadán. Fáganse un favor, diante de tanta desafección pola política, autoaxúdense e tenten facer as cousas un pouco mellor. Favores polos que se anticipan grazas.
En terra hostil
8 de marzo de 2010A oscarizada película de Kathryn Bigelow dramatiza a supervivencia dunha unidade de artificieiros norteamericanos nunha ratoeira, dacabalo entre a desesperación e a destrución, entre inimigos invisíbeis, azougantes emboscadas e mortíferas trampas.
A vida do conselleiro Roberto Varela non vaiamos crer que é moito mellor que a dos sarxentos James e Sanborn ou que a do especialista Eldridge. Se lle diagnosticasen estrés de combate ninguén poñería en dúbida o xuízo médico. Abóndanlle as celadas e desvivese cercado por insospeitadas ameazas da cultura galega, das súas industrias e dos seus arroutados creadores.
Nestes días librará unha nova e desigual batalla contra a verdade. Marrou penosamente nun acto propagandístico en FITUR, evidenciando que o señor conselleiro simplemente le o que lle poñen diante e que pouco importa que sexan as páxinas amarelas ou un diálogo de Faemino e Cansado. Entregado á ignorancia e aos demos da tradución traizoeira crebou a marca do disparate, en posesión de Jesús Pérez Varela pola súa Carmiña Burana, fabulando topónimos en neolingua: Desván de los Monjes e Toro.
Despois Varela mentiu no Parlamento para zafar do ridículo, faltoulle aos detractores da oposición chamándolles estúpidos e convidounos a abandonar a procura de disparatadas andrómenas na rede. Malfadadamente. como no conto de Poe, a proba acusatoria estaba enriba da mesa, e é, grazas á transparencia informativa da Xunta, que temos a proba de que na cartografía cosmopolita do conselleiro Sobrado dos Monxes é Desván de los Monjes, e Touro é Toro.
A folla da ruta é previsíbel. Pedirase a súa dimisión. Rexoubeará a rede e pode que algún desgraciado do gabinete non remate a lexislatura. Alguén incomodará ao presidente Feijóo nunha rolda de prensa ao pedirlle a súa ilustrada opinión. Retrucará malamente o Partido Popular e calarán os medios do goberno.
En Kill Bill (volume II) David Carradine espeta unha sentenza memorábel: «Clark Kent é a opinión que Superman ten de nós.» Coa mesma filosofía, Roberto Varela é a opinión que Feijóo ten da cultura galega, calquera vale para xestionala, todo vale xa que para nada serve.
Non nos fatiguemos, Varela non será cesado. O seu castigo será seguir vagando por terra hostil, entre Toro e Desván de los Monjes, polo menos até que se apague a luz do Xacobeo 2010. Daquela, quizais o especialista cultural Roberto Varela se decate de que cortou o cabo vermello da incompetencia, ese que fai estourar a vergoña de todo un pobo.
Arcadi, o Supremo
5 de marzo de 2010A Arcadi Espada repúgnalle a mediocridade cidadá que entala a intelixencia ilustrada que poucos coma el personifican con tanta brillantez e excelencia. Cando lanzou factual.es, a súa publicidade sinalaba que un dos problemas do xornalismo era que as opinións se presentaban como feitos e os feitos se ofrecían como opinións. Un mal doutros xornalistas e doutros medios do que el estaba a salvo porque Espada é, simplemente, o prescritor das únicas interpretacións verdadeiras. A súa cruzada en defensa dos prexuízos da lideresa de UPyD quedará para a historia das ideas como unha comprometida defensa da… estupidez. Perante Arcadi Espada, Julia Otero tivo a coraxe que lle faltou a Gabilondo diante de Rosa Díez. Díez e Espada son a dramática certificación de que Karl Kraus tiña razón: «Existen imbéciles superficiais e imbéciles profundos.» No máis fondo: Arcadi Espada; reinando na tona: Rosa Díez.
Lou Grant na Moncloa
4 de marzo de 2010«Nunca faga previsións, especialmente sobre o futuro.» Afortunadamenta abondan persoas e empresas que pasan do retranqueiro consello de Samuel Goldwyn. Wellcomm é unha consultora que trasfega con ideas e que se interesou por facer unha panorámica prospectiva da comunicación en 2010. O resultado é un suxestivo informe no que se repasan tendencias e incertezas sobre esa encrucillada de saberes e tecnoloxías que é a comunicación 2.0 e +.
Unha das reflexións que achega o informe é a de Gonzalo Vázquez, Director del Gabinete de la Secretaría de Estado de Comunicación do Ministerio de la Presidencia. No seu pórtico esta reflexión que resume todo un mundo: «“A política non fallou, é que o comunicamos mal”. Calquera que se dedique á comunicación institucional sabe que o seu oficio é o elo máis débil da política e que debe convivir permanentemente coa presunción de culpabilidade.»
Con esa permanente presunción de culpabilidade terá que vivir a partir de mañá Félix Monteira, director fundacional de El País-Galicia, e desde 2009 director de Público, un dos poucos xornais que na crise de papel foi quen de aumentar lectores. Agora volverá enfrontarse ao binomio crise-comunicación, un espiñento expediente xa que, desde hai un bo tempo, ao PSOE non lle acompañan nin a política económica nin o acerto á hora de presentala aos cidadáns.
A Lou Grant tocaralle facer de Toby Ziegler no ollo do furacán que sacode a ala oeste da Moncloa. Que non lle falten os folgos e que a fortuna lle sexa xenerosa, toda axuda que reciba será pouca.
Grandes homes, grandes éxitos
3 de marzo de 2010Que isto se arranxa se os grandes homes se poñen á faena non ten ningunha dúbida. Sumaron vontades, talentos e valores dous dos nosos máis grandes e o señor Ratzinger (a) Benedito XVI, xefe do cativeiro pero influente estado do Vaticano, visitará Galiza co gallo do Xacobeo a primeiros de novembro. Anoten que é o primeiro grande éxito do presidente Feijóo e un dos moitos dese poder fáctico chamado Francisco Vázquez. Estamos de noraboa e, coma quen di, xa vemos a luz á fin do túnel da crise económica e da apatía gobernamental que esmagaban as nosas existencias e consciencias.
Convencido o señor Ratzinger de que agora é cando e Galiza é onde, unicamente queda agardar polos froitos felices da súa visita. Moito nos vai tardar ese outono da nosa gloria. Galiza acordará do seu emboubamento provinciano e será solar espiritual dun evento ecuménico que empardecerá todos os encontros planetarios que ensarillan as axendas mundanas de Rodríguez Zapatero e Barack Obama. Nada nos vai importar que a presidencia española da decadente Unión Europea celebre, ou non, entre nós calquera cumio profano para remoer nas gastadas políticas comunitarias. Cando o herdeiro de Pedro estea en Compostela, virán con el todos os poderes e poderosos que realmente fan xirar o noso mundo. A cita que importa non é G-9 senón o Xacobeo 2010.
Ratzinger oficiará como gurú da revolución xacobea que transformará a espiritualidade no ecocombustíbel dunha nova etapa de desenvolvemento e prosperidade no mundo enteiro. No noso país engordará o noso PIB un 1% pero representará moito máis, será a derradeira badalada que anuncia a fin dos tempos da crise e o desacougo. Este era o plan de choque anticrise que o presidente Alberto Núñez Feijóo tiña agochado na manga; é dicir, baixo o crucifixo. Xa dixo outro Alberto (Einstein): o único lugar onde o éxito vén antes que o traballo é nos dicionarios. E moito traballa o noso presidente xunto con outros grandes homes por engalanarnos o país cos seus éxitos. Vázquez, Feijóo e Ratzinger, tres grandes e unha misión: a Alba de Gloria (Divina) de Galiza.
Feijóo e nada máis
2 de marzo de 2010O presidencialismo é unha das marcas de identidade do Novo Réxime que se institucionalizou tras o 1-M. Dísenos que, en actitudes e formas, Núñez Feijóo é moito máis presidencialista que Touriño, González Laxe, Albor e Fraga; si, tamén máis presidencialista que o Patrón e León de Vilalba, quen durante tres lustros foi todopoderoso presidente de Galiza e a quen non lle chistaba ninguén. Indicador dese irresistíbel presidencialismo é que, a diferenza dos executivos doutrora, actualmente os conselleiros teñen moito menos protagonismo e autonomía de acción. Decide e reina Feijóo. Faise virtude do que non se ten; dada a falta de equipo de goberno abonda con enxalzar a existencia dun presidente presidencialista.
Maquiavelo sostiña que o primeiro método para estimar a intelixencia dun gobernante é ollar para as persoas que teñen arredor. O Novo Réxime é presidencialista non pola grandeza dirixente do presidente senón pola mediocridade dos conselleiros que lle compoñen a Corte. Núñez Feijóo preside un equipo de conselleiros descoñecedores do que é gobernar e descoñecidos ou pouco valorados polos cidadáns; a auctoritas presidencial engrandécese tamén pola falta absoluta de iniciativa política da súa comparsa partidaria. No gabinete, insístennos os cazadores de tendencias, hai só dúas excepcións que exercen discrecionalmente os poderes delegados por Feijóo: Alfonso Rueda e Agustín Hernández, os demais membros do Consello da Xunta son unicamente sombras dos desexos e determinacións do presidente.
É indiscutíbel que o liderado de Feijóo no último ano se fortaleceu nos medios, igualmente é indubidábel que se agatuñou no máis alto do top ten do Partido Popular de España, pero a súa reputación de poder está por moi por debaixo da súa cota de pantalla, do que se inviste na súa imaxe ou do seu coñecemento cidadá; o seu prestixio está cangado pola pobreza da súa acción gobernamental e pola falta de capacidade dos membros do que se nos quixo vender como un Goberno 10. Agora facturase co mesmo entusiasmo mercadotécnico un presidente presidencialista, na oferta non hai máis nada: nin equipo, nin proxecto para o país, nin goberno, nin esperanza de que o haxa.
